Penyertaan aktif belia dalam politik bukanlah sesuatu yang baharu di negara ini, kerana kita mempunyai rekod sejarah organisasi belia nasionalis Melayu yang menjangkau sejauh Perang Dunia Kedua. Negara ini juga mempunyai belia yang menyertai politik kebangsaan secara langsung sejak 1938 dalam bentuk Kesatuan Melayu Muda. Mereka menentang British, penjajah negara pada masa itu. Sepanjang sejarah, bahkan selepas zaman merdeka, kita telah menyaksikan kenaikan mendadak dan kejatuhan mendadak penyertaan belia dalam politik.
Pada zaman kebelakangan ini, sekali lagi belia Malaysia telah melepasi sempadan yang luar biasa dengan mencapai pencapaian besar, antaranya:
AUKU: Akta Universiti dan Kolej Universiti 1971 yang suatu ketika mengandungi peruntukan yang menyekat penyertaan politik dalam kalangan belia telah dipinda untuk membenarkan penyertaan politik selepas tekanan yang semakin meningkat daripada organisasi pelajar.
Undi18: Inisiatif yang diketuai belia untuk menurunkan umur mengundi di negara ini telah diluluskan di Parlimen dan Dewan Negara, biarpun setakat ini ia belum dilaksanakan.
Selain itu, kita juga telah menyaksikan menteri persekutuan termuda yang pernah dilantik sejak kemerdekaan negara, YB Syed Saddiq, dilantik sebagai Menteri Belia dan Sukan semasa pentadbiran Pakatan Harapan yang singkat.
Biarpun terdapat kejayaan, terdapat juga insiden melibatkan belia yang menyertai politik yang baru-baru ini dikritik hebat:
Dakwaan pelanggaran SOP semasa tunjuk perasaan #Lawan dan juga semasa peringatan mangsa COVID-19 baru-baru ini.
Dakwaan penyelewengan/tuduhan rasuah dalam kalangan ahli politik muda.
Kontroversi kerana seorang pelajar memegang papan tanda bermuatan politik di tengah-tengah majlis konvokesyen di Universiti Malaya.
Pendapat orang ramai Malaysia mengenai belia yang menyertai politik masih berpecah, dan itu wajar. Ini membimbangkan memandangkan adalah penting bagi belia Malaysia untuk mempunyai penyertaan yang lebih besar dalam politik dan kerajaan, serta dilengkapi dengan kemahiran dan pengalaman untuk memikul tampuk kepimpinan negara pada masa depan. Memandangkan tidak semua belia dicipta sama, adalah mustahak belia yang memegang peranan kepimpinan dalam organisasi politik belia mempunyai pemahaman kukuh mengenai landskap politik tempatan. Belia yang secara semula jadinya idealistik perlu memastikan mereka kekal berpijak di bumi nyata dan peka terhadap sentimen sebahagian besar penduduk Malaysia.
Kematangan juga faktor penting lain yang perlu membentuk aspek pemimpin politik belia. Organisasi belia yang terlibat dalam politik perlu memastikan mereka menahan diri daripada gelagat memusnahkan diri dan radikal, biarpun godaan untuk melibatkan diri dalam kegiatan sebegini amat menggiurkan. Masa depan mereka tidak sepatutnya digadaikan demi manfaat ideologi politik atau tuan mereka.
Pemahaman kukuh mengenai undang-undang juga sepatutnya menjadi prasyarat bagi pemimpin politik muda yang merancang untuk melibatkan diri dalam kegiatan politik secara penuh. Pengetahuan ini amat berguna apabila berurusan dengan pihak berkuasa semasa tunjuk perasaan dan protes, juga apabila mengeluarkan kenyataan awam sama ada dalam berita atau di platform media sosial mereka. Adalah membimbangkan melihat sikap laissez-faire sesetengah belia yang sewenang-wenangnya menyiarkan ucapan fitnah dalam talian tanpa memahami sepenuhnya potensi implikasi undang-undang kegiatan sebegitu.
Boleh dihujahkan bahawa belia hari ini akan lebih bersedia untuk melibatkan diri dalam kegiatan politik jika mereka didedahkan kepada topik politik pada usia yang lebih muda. Oleh itu, memperkenalkan pendidikan politik di sekolah ialah cadangan yang wajar dipertimbangkan jika Malaysia mahu melihat belia kita bukan sahaja aktif menyertai kegiatan politik, tetapi melakukannya dengan cara yang konstruktif dan demi manfaat negara serta rakyatnya.
